Wachten….

Wachten duurt lang, zo word gezegd! En ja daar weet ik zo langzamerhand al aardig wat van. In het verleden is mijn geduld al menig maal op de proef gesteld en zo ook nu wacht ik al weer enige weken totdat mijn lijf weer gaat functioneren zoals ik dat graag zou willen…Morgen mag ik naar de chirurg en hoop ik eindelijk positief nieuws te gaan horen. Dan zit de langste tijd van thuis zitten er als het goed is op en mag ik langzaam aan weer wat dingen gaan ondernemen! Het kan me niet snel genoeg gaan! Wel kan ik behoorlijk merken dat mijn conditie achteruit is gegaan…BALEN dus! Ga nu wel elke dag een stuk lopen om die weer wat op peil te krijgen. Helaas nu even flink last van mijn keel,maar hopelijk gaat dat in de loop van de week weer over. Nu is het wachten nog op mijn WEBLOG!! Ik lees steeds meer berichtjes op FEESTBOEK van mensen van wie het weblog weer online is, en dat doet me goed!! Ik kan niet wachten tot die van mij terug is!!
Afgelopen weekend de verjaardag van John gevierd, is nu 18 jaar geworden. Ja…kleintjes worden groot
Op naar de feestdagen….kan niet wachten

X Wilma.

Schoonouders :D

Eindelijk heb ik ze dan! Lieve schoonouders!
De afgelopen weken waren pijnlijk, maar ach…het is te doen hoor
Het gaat nu al een stuk beter met me. Nog even ruim twee weken afzien en dan kan ik bijna alles weer ( hoop ik ).
Het is wel heel erg wennen dat je niets mag doen en dat je zelfs geen pan mag en kunt tillen…maat goed het is niet anders. Er word goed op me gepast, en nog veel beter voor me gezorgd! Wat ben ik enorm verwend door vele lieve mensen. Kaartjes,bloemetjes en lekkers kreeg ik van velen!!Maar op een gegeven moment begonnen de muren toch wel een beetje op me af te komen en was het idee ontstaan om even met mijn schoonouders naar Luttelgeest te gaan naar de Orchideenhoeve. Nou daar was ik wel voor te porren! Ik ga graag met hun mee, want het is altijd erg gezellig om met hun uit te gaan. Ze zijn erg aangenaam gezelschap en ik mag ze meer dan graag. Ik heb nooit echt schoonouders gehad en nu met hun GENIET ik er met VOLLE teugen van! Dus wij zaterdag op stap.
Wat was het fijn & gezellig!!
Ik heb enorm genoten. Wat was het fijn ondanks dat ik eigenlijk nog lang niet fit genoeg was…en ik een beetje (boel) roofbouw heb gepleegd…was het de moeite meer dan waard!

Iemand

Soms merk je dat jouw levenspad
naar het onbekende leidt
alwaar je iemand tegenkomt
die zomaar van haar tijd
een stukje met je delen wil.
Zij maakt jouw wereld open
voor nieuwe dingen op de weg
die je bezig bent te lopen.
Die iemand helpt je daar dan bij
verlicht je wankele dagen
bevestigt wat jouw “weten” is
geeft antwoord op je vragen
waardoor je groeit en sterker wordt
en dankbaar door mag geven
van ‘t licht dat jouw werd aangereikt
door die “iemand” in je leven.

Lean on me….

Vorige week was de uitzending van Ik sta op tegen kanker! Daar werd dit lied gezongen. Kippevel krijg ik van dit lied. Jullie ook? Staan jullie ook op tegen Kanker? Welk lied is voor jullie heel speciaal….X Wilma.

Home.

Er is geen betere plaats  om te herstellen dat THUIS.

De operatie is me eerlijk gezegd nogal tegengevallen…Het gebeuren op zich stelt in verhouding met wat ik al heb gehad niet zo heel veel voor, zeggen ze… Maar ik vond van niet. Je moet je toch weer overgeven.Weer naar de o.k. weer onder narcose, naar het ziekenhuis,  de regie uit handen geven & dat is denk nu net datgene waar ik zo veel moeite mee heb. Dat overgeven aan andere.Niet meer zelf kunnen bepalen. Gelukkig had ik een schat van een anesthesist die mij goed begreep en voor de operatie nog bij me kwam en bleef. Hij ging nogmaals een gesprek met me aan totdat ik al dromende naar Rhodos vertrok. Maar toen ik éénmaal ontwaakte, wat een pijn! Poehé ….Gelukkig was daar het infuus met goede pijnbestrijding en dat maakte dat ik redelijk snel weer naar dromeland mocht vertrekken. Van de uitslaapkamer kan ik me niet veel meer herinneren. Werd pas goed wakker toen ik op de gang mijn dochter zag zitten met grote ogen, zo van:” Is alles wel goed met mijn moeder” en gelukkig kon ik haar zelf begroeten en mocht ze van
Erik al eerder mee naar mijn kamer. Al redelijk snel daarna was Piet er ook . Verder weet ik  er niet zo heel veel meer van. Wel dat ik het heel fijn vond dat ze er waren. Ook dat ik veel meer pijn had dan dat ik verwacht had. Er werd mij ‘s avonds nog heel lief een warme maaltijd aangeboden….maar als ik ergens geen zin in had, dan was het dat wel. De geur alleen al maakte me nog zieker dan dat ik me al voelde. Misselijkheid en pijn streden om de eerste plaats, geen idee meer wie ik daar de hoofdprijs aan zou geven. de nacht was een nationale ramp. Voortdurend had ik de aandrang om te moeten plassen en dan kwam er amper iets uit…maar het geklauter om op de po te moeten was echt vreselijk. je moet je voorstellen, ik heb een jaap van  zo’n 12 cm op mijn buik , daar waar ook mijn litteken van mijn transplantatie zat, dat is weer opengemaakt dus het nieuwe litteken loopt van tussen mijn borsten naar beneden….en dan steeds  op de po, om de 3 kwartier. Dat schiet dus niet op. Pijn en aandrang voor het toilet, niet echt geweldig dus.De nachten in een ziekenhuis zijn echt het ergste…je slaapt slecht, gaat piekeren en komt niet tot rust…

Wat was ik blij dat het morgen was, de tweede dag ging het iets beter en zo krabbel je verder.  Gelukkig mocht ik op maandagavond met Piet mee naar huis en dat is zoveel beter! Echt opknappen doe je THUIS. Alle lieve mensen en verpleging niks tekort willen doen hoor, echt niet.  Want ze zijn en waren daar echt TOP! Maar ik ben zo blij weer thuis te zijn. Nog wel met pijnstillers en hechtingen enz..

Maar dat komt wel weer goed.

X

 

Breuk…

De afgelopen maanden stonden bij mij min of meer in het teken van een wachtlijst. Bij wie niet? Wie dan ook maar iets onder de leden heeft tegenwoordig word op een wachtlijst geplaatst, want zomaar even geholpen worden in de gezondheidszorg in er bijna niet meer bij. Nu wil het feit dat ik daar al vanaf februari af op stond, mij niet meer geduldiger maken. Ik ben al niet zo van het geduldige soort….En dat werd er de laatste tijd niet veel beter op. Ik had al een aantal keren  telefonisch overleg gehad met de desbetreffende afdeling, maar het mocht niet baten. Er was echt geen praten aan de chirurg in kwestie was of met vakantie of hij ging bijna weer. Zijn wachtlijst was/is gewoon enorm groot. Inmiddels had ik me er al bij neergelegd dat ik dit jaar dus niet meer aan de beurt zou komen. Daar ik nogal veel bezigheden buitenshuis heb momenteel in de vorm van allerlei vrijwilligerswerk & ik dus te kampen heb met een nogal uitpuilende agenda. kwam mij dit nu prima uit. En je raadt het al….De telefoon ging deze week, net nu het mij totaal NIET uitkomt.Ik mag mij deze vrijdag om kwart voor 8 melden in het UMCU op afd. D-4 Oost. Om me te laten opereren aan mijn littekenbreuk. Ik krijg dan een matje erin gelegd en daarna moet ik 8-10 dagen blijven?! Dan 6 weken rust! niet tillen enz…pffffff Echt wat voor mij.Maar het zal wel goed komen ja toch?

 

Water!

Gisteravond rond 22.00u ging de bel. Stond onze buurman aan de deur, of  we ook geen water meer hadden? Even te voren had ik nog een glas water gepakt voor mezelf, daarom moest ik nog even gaan kijken. En inderdaad ook wij hadden ineens geen druppel water meer uit de kraan te krijgen. Nou…geen probleem dachten wij, aangezien Piet toch behoorlijk vroeg op moest. We zouden toch naar bed gaan. Morgen zou het vast wel wel geregeld zijn. Deur weer dicht en lekker op tijd naar bed. Maar vanmorgen nog steeds geen druppel water. En dan merk je pas hoe vreselijk verwend wij westerlingen zijn! Ik hoorde vanuit mijn bed de buurkinderen roepen. “Mam, de kraan doet het niet!” Ook zo’n opmerking waarvan je later denkt…tja..Weten ze eigenlijk wel waar het water vandaan komt? Want de kraan doet het wel, maar er komt gewoon geen water uit . En hoe gewoon is het niet geworden voor ons dat er water IS! Wat betekent het eigenlijk nog voor ons? staan wij er nog weleens bij stil hoeveel mensen er water moeten halen met een kruik? En voor hoeveel mensen er dan ook daadwerkelijk hun LEVEN op het spel staat? Of dat ze het risico lopen om verkracht te worden?  Dat iemand tegen hun zegt…Ik bescherm je onderweg, maar dat diegene dan juist de persoon is die hun verkracht…dat soort dingen gebeuren nog steeds…helaas…en dat alleen om water, waarvan wij het zo gewoon vinden dat het uit de kraan komt…

Maalstroom

Afgelopen maandag was het 10 oktober. De dag van de Psychische Gezondheid. Voor de meeste mensen een hele gewone dag. Ja toch? Maar dat geld niet voor iedereen…Steeds meer mensen hebben last van depressies. Vooral jongeren Afgelopen week werd bekend gemaakt dat in Belgie een jong meisje zelfmoord heeft gepleegd nadat ze heel lang is gepest! VRESELIJK! Vorig jaar was half Nederland in een shock omdat Antonie kamerling de hand aan zichzelf sloeg…maar denkt daar nu nog iemand aan? Of aan zijn vrouw die met de kinderen achterbleef ? Het leven van iemand die psychische moeite heeft is vreselijk complex. Geloof, het is absoluut geen pretje voor de persoon zelf niet,maar ook niet voor diegene die met hem/haar leven. De gedachtegang van iemand met depressies is een hel. Ze zijn gevangen in een soort van maalstroom, waar ze niet meer uit kunnen ontsnappen.

Neem de signalen van mensen alsjeblieft serieus.

Luister naar ze.

Probeer hulp te bieden.

Therapie.

doorverwijzing & goeie anti-depressiva.

Gebed.

 

 

World Vision

Zoals een aantal van jullie wel weten doe ik vrijwilligerswerk bij World Vision. Daar hadden we afgelopen maandag ook de Day of Prayer. Wat was dat indrukwekkend….Heb echt wel even de tijd genomen om e.e.a te verwerken. De gebeden die we gedaan hebben. De beelden die ik te zien kreeg. Tjonge dat hakte er wel in zeg! Ben echt wel wat gewend, maar zo’n hele tijd met alles bezig zijn is niet niks. Kost enorm veel energie en put je best wel uit. Dat was in ieder geval mijn ervaring. Daarnaast vond ik het ook HEEL leerzaam en zinvol. Een stuk bewustwording van veel dingen. Met mensen uit meerdere landen tezamen zijn en een ieder in zijn eigen taal bidden voor & met elkaar. Hoe één kun je zijn in Jezus. Wat een verrijking van je geloofsleven. En wat een bemoediging van het werk waar je mee bezig bent! Want dat is natuurlijk wel zo….je wilt dolgraag dat de vele kindjes die er nog zijn ALLEMAAL een sponsor vinden! Dat is immers zo HEEL HARD NODIG.

Sowing Seeds of Joy and Hope. Romans 15: 13

May God fill us with Hope,

May God fill us with Joy,

May God fill us with Peace,

May God fill us with all Believing,

May God use  us to abound in all these for the sake of others.

In the name of the Father, trhough the Son, and by the power of the Holy Spirit.

Amen.

Day of Prayer.

Vandaag heerlijk weg! WERKEN!

Naar mijn werk (wat klinkt dat he ) Ben vandaag naar Soest. We komen bijeen voor de DAY OF PRAYER. Die is wereldwijd. We  komen vanuit World Vision bij elkaar om wereld wijd te bidden. Het is voor mij de eerste keer dat ik daarbij aanwezig mag zijn en ik ben dan ook best een beetje nieuwsgierig naar wat het is enz…Smiddags worden de jaarplannen besproken. Maar het ochtendprogramma is echt bedoeld voor het gebed. Er zijn zoveel dingen om voor te bidden, teveel om hier zo maar om te noemen….Dan word het zo’n cliché rijtje en dat is nou net niet de bedoeling. Dat is niet zoals God het bedoelt heeft…Bidden is meer dan zomaar een soort van verlanglijstje indienen bij God. Bidden is praten met God. De dingen aan Hem voorleggen…Waar je mee zit..wat je moeilijk vind…zoiets. Hoe zien jullie dat?